دانشمندان دانشگاه هیوستون روش جدیدی برای پرینت سه بعدی حسگرهای زیستی ابداع کرده اند که می تواند روزی در میزبان انسان کاشته شود.
با استفاده از لیتوگرافی چند فوتونی (MPL)، روش تیم شامل پلیمریزاسیون رزین های بارگذاری شده با مواد نیمه هادی آلی لایه به لایه برای تشکیل تخته های مدار زیست سازگار کوچک است. محققان تاکنون از فرآیند خود برای ایجاد حسگرهای گلوکز با دقت بالا استفاده کردهاند، اما با تحقیق و توسعه بیشتر، آنها معتقدند که میتواند راه را برای تولید نسل جدیدی از دستگاههای بیوالکترونیک هموار کند.
این تیم در مقاله خود گفت: "در اینجا، یک رزین حساس به نور یکنواخت و شفاف دوپ شده با مواد نیمه هادی آلی (OS) برای ساخت ریزساختارهای مختلف سیستم عامل سه بعدی (OSCM) معرفی شد. نتایج [ما] پتانسیل بزرگ این دستگاهها را برای طیف وسیعی از کاربردها از بیوالکترونیک انعطافپذیر تا نانوالکترونیک و دستگاههای ارگان روی تراشه نشان میدهد.»

جان بخشیدن به ایمپلنت های رسانا
در مقاله خود، محققان MPL را به عنوان فناوری پیشرفته در چاپ سه بعدی لیزری مستقیم (DLW) به دلیل تطبیق پذیری مواد و دقت بالایی که می تواند به دست آورد (رزولیشن تا 15 نانومتر) شناسایی کردند. . ). به این ترتیب، تیم هیوستون این فناوری را برای تولید انواع دستگاههای نانوالکترونیکی که در چند سال گذشته موضوع تحقیقات فشرده بودهاند، ایدهآل میدانند.
با این حال، قابلیت پرینت سه بعدی این گونه بیو ایمپلنت ها همچنان به دلیل رسانایی الکتریکی پایین مواد مورد استفاده برای تولید آنها محدود است. به گفته دانشمندان، این به این دلیل است که نمونه اولیه بیوالکترونیک معمولاً از نانولولههای کربنی یا گرافن ساخته میشود، بنابراین دارای خواص معدنی هستند که «پراکندگی یکنواخت در رزینها دشوار است» و «بدون جداسازی فاز قابل توجه».
برای غلبه بر این کاستی ها، محققان هیوستون رزین MPL خود را ساخته اند که شامل پلیمر PEGA بارگذاری شده با DMSO، نیمه هادی آلی PEDOT: PSS، لامینین و گلوکز اکسیداز است که می تواند دقیقاً به صورت سه بعدی در برد مینی بیوم با ویژگی های یکنواخت چاپ شود.

مدار چاپی سیتوسازگار با چاپ سه بعدی
در ابتدا، محققان از مواد خود برای تولید انواع دستگاههای میکروالکترونیکی، از جمله بردهای مدار چاپی (PCB) که حاوی مجموعهای از ریزخازنها بودند، استفاده کردند. هنگامی که آنها اثربخشی تکنیک خود را نشان دادند، تیم آزمایشی را با لامینین آغاز کرد، یک گلیکوپروتئین موجود در غشای بافتهای مختلف حیوانی که اتصال سلولی، سیگنالدهی و مهاجرت را تقویت میکند.
پس از بارگیری رزین با پروتئین، تیم به پرینت سه بعدی آن در ریزساختارهای پیچیده تر پرداختند که سپس به مدت 48 ساعت در بافت موش کشت داده شدند. در مقایسه با نمونههای بدون دارو، دانشمندان خاطرنشان کردند که سلولهای آنها شواهدی مبنی بر "بقای پیشرفته" نشان میدهند و در عین حال توانایی تقویت دلبستگی و تکثیر را نیز حفظ میکنند.
پس از تعیین زیست سازگاری ایمپلنت ها، محققان به دنبال ارزیابی خواص الکتروشیمیایی این دستگاه ها بودند. آزمایش در فرکانس مربوط به بیولوژیکی 1 کیلوهرتز نشان داد که با افزایش قطر ریزالکترود، امپدانس الکتریکی PCB تیم در همه فرکانسها (1 تا 105 هرتز) کاهش مییابد و نتایج "مطابق با نتایج گزارش شده قبلی" است.
در نهایت، دانشمندان برای نشان دادن کاربرد بالقوه روش خود، از آن برای تولید نوع جدیدی از حسگر زیستی استفاده کردند که قادر به تشخیص سطوح گلوکز با پایداری و دقت بالا با استفاده از جریان الکتریکی است. با توجه به اینکه این دستگاه ده برابر بیشتر از مانیتورهای فعلی حساس است، تیم میگوید رزین آنها اکنون میتواند به سرعت بخشیدن به پیشرفت انسان به سمت ایمپلنتهای سایبرنتیک کمک کند.
ما پیشبینی میکنیم که رزینهای کامپوزیت سیستمعامل سازگار با MPL، ریزساختارهای نرم، زیست فعال و رسانا را برای کاربردهای مختلف در زمینههای نوظهور مانند بیوالکترونیک/حسگرهای زیستی انعطافپذیر، نانوالکترونیک، ارگان روی تراشه، و سلولدرمانی ایمنی تولید کنند. راه را هموار کنید.» محققان در مقاله خود نتیجه گرفتند.
