کاهش اندازه قطعات، کاهش تعداد قطعات و کاهش وزن قطعات، پیگیری بیوقفه هوافضا، خودروسازی و سایر زمینهها است. به عنوان مثال، هر گرم کاهش وزن هواپیما معادل کاهش مصرف سوخت زیاد در حین سرویس است. به عنوان مثال دیگر، با کاهش اندازه اجزای ماهواره، می توان فضای بیشتری برای افزایش توان باتری فراهم کرد و در نتیجه زمان ماندن ماهواره در فضا را افزایش داد.
لازم به ذکر است که سبک وزن به طور کلی به عنوان حذف مواد از یک جزء یا قسمت به منظور کاهش وزن آن درک می شود. این چیزی است که اتفاق می افتد، و به همین دلیل است که اغلب بر "کاهش مواد" یا جایگزینی برخی از مواد با مواد سبک وزن دیگر تاکید می شود.
با انتخاب ماده ای با مقاومت ویژه بالاتر می توان وزن کلی قطعه را کاهش داد. به عنوان مثال، اگر فولاد ضد زنگ، آلیاژ آلومینیوم و آلیاژ تیتانیوم را با هم مقایسه کنیم، آلیاژ تیتانیوم استحکام ویژه بالاتری دارد و می تواند از مواد کمتری برای رسیدن به همان سطح عملکرد استفاده کند.
بنابراین، این تمرکز بر روی مواد، بر طراحی قطعات تأثیر میگذارد که نشان میدهد چگونه تغییرات اساسی طراحی میتواند به به حداقل رساندن مصرف مواد و در نهایت کاهش زمان ساخت کمک کند.
از آنجایی که سبک بودن هر سازه ای به طور مستقیم بر خواص مکانیکی قطعات تاثیر می گذارد، قابلیت ساخت یکی از مهم ترین عوامل موثر بر سبک وزنی است. شما می توانید سبک ترین و با بالاترین کارایی طراحی نظری را داشته باشید، اما اگر قابل ساخت نباشد، این طرح بی فایده است. بی فایده شدن
عامل مهم دیگر هزینه قطعه است. اگر قطعه سبک وزن با استفاده از بهینه سازی توپولوژی ضعیف طراحی شود، هزینه های اضافی در حذف سازه های پشتیبانی بیش از حد و افزودن درمان های سطحی وجود خواهد داشت. از سوی دیگر، چاپ شبکههای ماتریس نقطهای و ساختارهای TPMS ممکن است زمان پرینت سهبعدی را افزایش داده و منجر به هزینههای بالاتر تولید قطعه شود.
تولیدکنندگان دو دهه است که از تولید افزودنی استفاده میکنند، اما تنها در سالهای اخیر است که چاپ سهبعدی پیشرفتهایی در بخشهای سبک وزن داشته و استراتژیهای نرمافزاری جدیدی برای سبکوزن ایجاد کرده است.
بهینه سازی توپولوژی و طراحی مولد
یکی از استراتژیهای نرمافزاری که اغلب از نظر سبکوزن بررسی میشود، بهینهسازی توپولوژی است: قابلیت بهینهسازی توپولوژی، بر اساس روش اجزا محدود (FEM) برای بهینهسازی تخصیص مواد یک قطعه برای اهداف سختی یا استحکام، طراحی سبکوزن قطعه را امکانپذیر میسازد. این استراتژی طراحی، چیدمان مواد را در یک فضای طراحی معین برای مجموعه معینی از بارها، شرایط مرزی و محدودیت ها بهینه می کند.
در بازار، بهینه سازی توپولوژی (بهینه سازی توپولوژی) و طراحی مولد (طراحی مولد) معمولا در بسیاری از موارد با هم اشتباه گرفته می شود، اما پس از مطالعه دقیق، طراحی مولد (طراحی مولد) بر اساس برخی پارامترهای اولیه از طریق تکرار و تنظیم انجام می شود. یک مدل (بهینه شده) پیدا کنید. بهینه سازی توپولوژی (بهینه سازی توپولوژی) برای تجزیه و تحلیل یک مدل معین است. معمول است که تجزیه و تحلیل اجزای محدود را بر اساس شرایط مرزی انجام دهیم و سپس مدل را تغییر شکل داده یا حذف کنیم تا بهینه شود.
طراحی مولد فرآیندی از تعامل انسان و کامپیوتر و خود نوآوری است. با توجه به هدف طراحی ورودی، از طریق سیستم "تولید کننده"، مدل هندسی طرح طرح بالقوه امکان پذیر تولید می شود و سپس به طور جامع با هم مقایسه می شود و طرح طراحی انتخاب شده برای تصمیم گیری نهایی به طراح هل داده می شود.
به طور معمول درک می شود، طراحی مولد یک روش طراحی است که به طور خودکار آثار هنری، مدل های معماری و مدل های محصول را از طریق الگوریتم هایی در نرم افزار طراحی تولید می کند. طراحی مولد یک روش مدل سازی پارامتریک است. در طول فرآیند طراحی، پس از اینکه طراح پارامترهای محصول را وارد کرد، الگوریتم به طور خودکار تنظیم و قضاوت می کند تا طرح بهینه به دست آید.

ساختار شبکه ای یا پر شده با TPMS
با توجه به ظهور تکنیک های ساخت افزودنی، ساختارهای سلولی دوره ای، به ویژه سطوح حداقل دوره ای سه گانه (TPMS)، توجه تحقیقات گسترده ای را به خود جلب کرده اند. یک TPMS اساساً کوچکترین سطحی است که میانگین انحنای تمام نقاط آن صفر است. ساختار TPMS را می توان به صورت ریاضی مدل سازی کرد و می توان آن را به طور مکرر در سه جهت مدل سازی کرد. این الگو به سلول های TPMS اجازه می دهد تا در سه جهت عمود بر هم رشد کنند و یک آرایه سه بعدی از سلول های TPMS را تشکیل دهند.
TPMS یک سطح حداقل دوره ای سه گانه (TPMS) است. برای کاربردهای ساختاری، طراحی TPMS نسبت مقاومت به وزن بالایی را نشان می دهد. در ارتباط با تکنیک های تولید افزودنی، طراحان را قادر می سازد تا ساختارهای چند منظوره با خواص استحکام و اتلاف حرارت بالا ایجاد کنند.
پر کردن سازه ها با شبکه های شبکه یا TPMS رویکردهای جالبی برای بررسی در این زمینه است، به عنوان مثال، نرم افزار تولید افزودنی Cognitive Design پایگاه داده بزرگی از چنین فراموادی و خواص مکانیکی آنها ایجاد کرده است. Infill Optimizer، بخشی از Cognitive Additive، به طور هوشمند چنین ساختارهایی را بر اساس مسیرهای تنش قرار می دهد و وزن کلی را بدون به خطر انداختن عملکرد مکانیکی کاهش می دهد.
یکپارچه سازی ساختاری
یکپارچه سازی ساختاری استراتژی است که به تخصص قوی و توانایی ادغام چندین بخش در یک بخش نیاز دارد. اگر به درستی طراحی شود، این قطعه می تواند عملکرد بهبود یافته ای را ارائه دهد. به عنوان مثال، چند سال پیش، Airbus و 3D Systems اولین فیلتر فرکانس رادیویی چاپ سه بعدی فلزی قابل پرواز (RF) را توسعه دادند که برای استفاده در ماهواره های مخابراتی تجاری آزمایش و تایید شد.
به طور سنتی، فیلترهای RF با استفاده از اجزای استاندارد طراحی می شوند، مانند حفره های مستطیلی و مقطع موجبر با خم های عمودی، که شکل و اتصالات آنها توسط فرآیندهای استاندارد مانند فرز و EDM تعیین می شود.
به طور معمول، حفره یک فیلتر RF در دو قسمت که به یکدیگر پیچ می شوند، ماشین کاری می شود، که نه تنها وزن را اضافه می کند، بلکه یک مرحله مونتاژ و یک فرآیند بازرسی کیفیت اضافی را نیز اضافه می کند. با استفاده از نرم افزار CST MWS، یک ابزار شبیه سازی الکترومغناطیسی سه بعدی، تیم 3D Systems یک حفره بیضوی فرورفته برای هدایت جریان RF ایجاد کرد، طرحی که هزینه های تولید را کاهش داد و وزن را تا 50 درصد کاهش داد.
یک راهحل نرمافزاری جدید مبتنی بر هوش مصنوعی، مهندسان طراح را قادر میسازد تا الگوریتمها را «برنامهنویسی کنند» و به این ترتیب، طرحهای آنها تکامل یافته و به محصولاتی با اشکال پیچیده تبدیل میشوند که میتوانند به راحتی از طریق ساخت افزودنی تولید شوند.
این روند، احتمالاً به طور نامحدود ادامه خواهد داشت، زیرا راه حل های نرم افزاری همچنان در حال تکامل هستند. درست مانند مشاهده و تحلیل "آینده هوش مصنوعی و طراحی - 2017 گزارش طراحی و هوش مصنوعی" توسط فن لینگ از آزمایشگاه طراحی و هوش مصنوعی Tongji x Tezan: روند تقسیم بندی شدید در سمت تقاضا نیاز به با هوش مصنوعی در سمت عرضه مطابقت داشته باشد. روند آنلاین/اتصال/تعامل به تدریج از اطلاعات آنلاین، روابط آنلاین، و چیزهای آنلاین به مهارتهای مختلف آنلاین توسعه یافته است و در نهایت به صورت آنلاین از قلب و مغز - هوش مصنوعی / هوش مصنوعی خواهد شد. با همراهی افراد غیرقابل جایگزین با مهارتهای فوقالعادهای به ظهور خود ادامه میدهد و دوران متوسط به پایان خواهد رسید. سازمان آینده یک سازمان جدید از تعامل انسان/رایانه خواهد بود و آنها به طور انعطاف پذیر وظایفی را به استعدادهای بیرونی، استعدادهای داخلی یا ماشین ها اختصاص می دهند تا به طور خودکار تکمیل شوند. این مکانیسم کل گردش کار طراحی را برای رسیدن به مسیر بهینه تکمیل کار یکپارچه می کند.